Veysel'e Mektup
Sen bu bahçelerden çok gelip geçtin
Dostlar seni unutur mu Veysel'im
Arılarla, çiçeklerde inleştin
Dostlar seni unutur mu Veysel'im
Ne haktan incindin, ne de incittin
Taş ile geleni gül ile ittin
Koyunu kurdunan güderek gittin
Dostlar seni unutur mu Veysel'im
Hâkk nûrunu insanlarda aradın
Sabrı tarif ettin, derde yaradın
Gönüllerde kaldın, gözden ıradın
Dostlar seni unutur mu Veysel'im
Dopdoluydun gezdim dedin beyhuda
Bin göz vermiş sana Cenabı Hüdâ
Sen dostları unutmadın dünyada
Dostlar seni unutur mu Veysel'im
Kuru lâf etmedin Mahzuni gibi
Gözünde berraktı deryanın dibi
Mustafa Kemal'in gerçek Talib'i
Dostlar seni unutur mu Veysel'im?