Vahşen İçin
Sazının ezgisi içimi yaktı
Verdiğin ateşle yanayım Âşık
Gözümün yaşları sel gibi aktı
O yeri ben de anayım Âşık
Hakko'm vardı gölgesine konduğum
Toprağında tarlasında yandığım
Tuzum vardı ekmeğimi bandığım
Kendimi orada sanayım Âşık
Mutluydu ocağı külü dumanı
Kirpiğime sinmiş tozu samanı
Yalınayak gezdiğim gençlik zamanı
Anıp ta hicranla kanayım Âşık
Helyok, tezek, nevruzunu, bir tuttum
Dalından bızbılik yaptım ok attım
Abam ile çökük damında yattım
Sana nasıl anlatayım ben Âşık
Hey Âşık neyim ben nere giderim
Küçük yaştan beri gurbet gezerim
Yangın yerine düştü içerim
Gel de hüsranımı sunayım Âşık
Osman der uzaktan seyran ederim
Gönlümü resmine kurban eylerim
Garip bülbül gibi figan eylerim
Figanımla haşre dek yanayım Âşık