Uyuyan Göllere Ay Işığında

Uyuyan Göllere Ay Işığında

Uyuyan göllere ây ışığında

Sevginin resmini çizsem kim anlar

Tomurcuk ayrılıp gül açtığında

Yağmurun saçını çözsem kim anlar

Bir mekân kaplamış ne varsa nerde

Kendi ötesini saklar her perde

Sonsuzluğun sona erdiği yerde

Huduttan bir kulaç kazsam kim anlar

Âşk kömür beyazı kin süt karası

Eklenir yarama her dost yarası

Et oldum bıçakla kemik arası

Cellâtla âhdimi bozsam kim anlar

Doğumda yalan var ölümde gerçek

Bir şeyler anlatır balık kuş çiçek

Kırık gönülleri toplayıp tek tek

Toplayıp göğsüme dizsem kim anlar

Gün geldi zamanı gömdüm kabire

Dağ oldu aklımın verdiği fire

Bağlasam telaşı çelik zincire

Sabrın derisini yüzsem kim anlar

İçte deprem olur dışın düğümü

İhlâssız çözülmez işin düğümü

Aklımdan geçeni düşündüğümü

Okusam kim dinler yazsam kim anlar