Şu Divane Gönlüm Bahar Çağında

Şu Divane Gönlüm Bahar Çağında

Şu divane gönlüm bahar çağında

Bülbülüm ne çare ötemiyorum

Ceylanım kayboldu geçti bağımdan

Fakat kement atıp tutamıyorum

Bana derler sen de gel geç o yârdan

Halil gibi cismim kurtulmaz nârdan

Ben de Mansur gibi kurtulmam dardan

(Mansur gibi cesedim dur olsa dardan)

Ser veririm Billâh geçemiyorum

Alemin sözünden yandım yakıldım

Şükür âşkın kantarına çekildim

Katre idim göl ummana döküldüm (akındım)

Kem sözü zehirmiş içemiyorum

Aslım cinsim ola Mansur-u Hallaç

(Aslım cinsim ola ki Şah-ı Pevaç)

Dost olan dostuna olurmuş muhtaç

(Çar köşe cihandan alırdı haraç)

Derler Davut Sulari'ye gözün aç

Dumandır etrafım açamıyorum