Sen (Birsin İlâhi)
Kün deyüp var eden cümle cihanı
Kurulan sen, kurduran sen, kuran sen,
Zâhiri batında koca dünyada
Görünen sen, gösteren sen, gören sen.
Tüm eşyada varsın ararlar neyi
Erenler hü deyip çekenler meyi
Her şey seni sorar sen de her şeyi
Sorulan senü sorduran senü soran sen.
Kıvılcımın dört köşeye saçarsın
Cilve ya bu sen hep senden kaçarsın
Has bahçede gül oluben açarsın
Derilen sen, derdiren sen, deren sen.
Bazen âşkın ile can yaralarsın
Bazen yazar çizer ne karalarsın
Bazen türlü, türlü, dert sıralarsın
Sarılan sen, sardıran sen, saran sen.
Bazen sahralarda koşup yorulan
Bazen boz bulanık bazen durulan
Bazen günüllerde bendi yarılan
Yarılan sen, yardıran sen, yaran sen.
Biz senin parçanız senden gelen var
Sen birsin ya bölük, bölük, bölen var
Her şey sensin sen herşeysin bilen var
Bilinen sen, bildiren sen, bilen sen.
Ne hâldeyim bilmiyorum beterim
Ateşinisin dumanımsın tüterim
Senden geldim yine sana giderim
Alınan sen, aldıran sen, alan sen.
Vahdet-i vücut ol girme eleme
Makamı münevver gelmez kaleme
Bir varlığı on sekiz bin Âleme
Bölünen sen böldüren sen bölen sen
Ben de attım artık namusu, arı,
Hâkk ile Hâkk olmak er kişi kârı
Batınımda biri verdi bu sırrı
Bilinen sen, bildiren sen, bilen sen.
Dolaşırlar sahrasında çölünde
Kimisi boğulur âşkın gölünde
Seni seven Âşıkların telinde
Çalınan sen, çaldıran sen, çalan sen.
Emini'yim âşık olan dem vurur
Cihanı künfekün eyler tüm kurur
On sekiz bin Âlem direksiz durur
Durulan sen, durduran sen, duran sen.