Perişan (Çıktım Yücesine)
Çıktım yücesine seyran eyledim
Yâr ile gezdiğim yollar perişan
Firkat geldi bir ah çektim ağladım
Bir ben değil cümle eller perişan
Âşkın zahmetinden yurt oldu dağlar
Gurbet elde kalan ah çeker ağlar
Döküldü yapraklar bozuldu bağlar
Viran olan bağda güller perişan
Fenadır dünyanın ötesi fena
Biz de eremiyok ezel ki güne
Avcının elinden uçtu bir suna
Sunamı sarmıyan kollar perişan
İndim gittim nazlı yârın iline
Bülbül konmaz bahçesine gülüne
Bayram gelsin kına yakam eline
Kınası olmadık eller perişan
Ömer eder böyle imiş yazımız
Şu illerden gitmez oldu gözümüz
Ulu meclislerde ötmez sazımız
Almaz perdeleri teller perişan