Mevlâm Bir Adama Çocuk Verince

Mevlâm Bir Adama Çocuk Verince

Mevlâm bir adama çocuk verince

Bağda bitmiş bir fidana benzer

Büyüyüp de bir yaşına girince

Sanki kokulu güldane benzer

İkisin de serhoş gibi dolaşır

Üç yaşında her nesneye ulaşır

Dört yaşında gördüğüne sataşır

Beş yaşında kaşlar kemana benzer

Altısın da kendi söyler düşüni

Yedisinde değiştirir dişini

Sekizin de bahta koyar işini

Dokuzun da taze bostana benzer

On yaşında konca güldür açılır

On bir'in de ab-ı hayat içilir

On iki de boyu beli seçilir

Ön üç'ün de gözler mestane benzer

On dörd'ün de güzelliğin bağıdır

On beş'in de gören aklın dağıdır

On altı da yiğitliğin çağıdır

On yedi de sanki ceylana benzer

On sekiz de belli eder arını

On dokuzda gözetir şikârını

Yirmisin de kendi bulur yârını

Zencirin koparmış aslana benzer

Yirmi beş te bıyıkları burulur

Otuzun da akan sular durulur

Otuz beş te günâhları sorulur

Ataşa atılmış pervana benzer

Kırk yaşında gazel dökülür bağlar

Kırk beşin de günâhlarına ağlar

Ellisin de oğullara bel bağlar

Dağ başına çökmüş dumana benzer

Elli beşte sızı iner dizine

Altmışın da duman çöker gözüne

Altmış beşte hiç bakılmaz yüzüne

Âhireti gözetir süphana benzer

Yetmişin de gördükleri düş olur

Yetmiş beşte artık çöker kış olur

Seksenin de badem gözler yaş olur

Yolunu yitirmiş kervana benzer

Seksen beşte artık beli bükülür

Biter ömrü takatı gücü sökülür

Doksanın da hep dişleri dökülür

Geldi geçti şimdi yalana benzer

Doksan beş yaşına girip aşınca

Ölüm korkusu gelip (çatınca) yaklaşınca

İnsanoğlu yüz yaşına varınca

Sanki savrulmuş harmana benzer