Geri türkülerim.com

Gariban (Baston İle Düşe Kalka)

  • İlhami Arslantaş
  • Sivas / Kangal

Gariban (Baston İle Düşe Kalka)

Baston ile düşe kalka gelerek

Bana ekmeğini böldü gariban

Derdini gizleyip zorla gülerek

Benim göz yaşımı sildi gariban

Bir duvar dibine çöktü büzüldü

Haline bakmadan bana üzüldü

Gözlerinden kanlı yaşı süzüldü

Üstü toz topraktı küldü gariban

Evinden atmıştı oğlu gelini

Kimse tutmamıştı onun elini

İhtiyarlık büktü onun belini

Sevgisiz gül gibi soldu gariban

Evlat yetiştirdi vatana güya

Nereden bilirdi ölümcül rüya

Akrep oldu evlât kalmadı haya

Kargayı besledi buldu gariban

Yüzünde belliydi çilenin izi

Beli etmiyordu varsa da sızı

Ona neler etti gavurun kızı

Nefrete yüreği çöldü gariban

Dağarcığı kuru ekmek ve soğan

Bana da uzattı dedi ye çağan

Aramızda gökten sevgiydi yağan

Gönüllere açan güldü gariban

Şikayet ettiler kansınlar diye

Başkası öldürdü sansınlar diye

Sokakta gezenler yansınlar diye

Bir faili meçhul oldu gariban

Der ilhami neler geçti bu

serden

Yeni kurtarmıştı başını şerden

Tekrar kalkamadı düştüğü yerden

Ağlarken gözleri göldü gariban

Sonunda kefensiz öldü gariban

Bir faili meçhul oldu gariban